บทที่ 177: จ้าวมารธารราตรี

บทที่ 177: จ้าวมารธารราตรี

ผ่านไปราวครึ่งยาม ในที่สุดจันทร์เพ็ญก็ลอยขึ้นช้า ๆ จากสุดขอบทะเล

แสงจันทร์กระจ่างตกลงบนผืนน้ำ ราวกับคลุมผืนทะเลมืดมิดไว้ด้วยแพรบางสีเงิน

ทันใดนั้น เสียงอุทานก็ดังขึ้นจากไม่ไกล

“มาแล้ว!”

หยุนเหิงรีบหันไปมองทะเลส่องราตรี

ในห้วงน้ำที่มืดสนิท จู่ ๆ ก็มีแสงสีฟ้าอ่อนจุดหนึ่งสว่างขึ้นโดยไม่มีสัญญาณใดมาก่อน

จากนั้น แสงสีฟ้าอ่อนอีกหลายจุดก็ทยอยผุดขึ้นจากใต้ทะเล

แรกเริ่มมีเพียงไม่กี่จุดกระจัดกระจาย ทว่าเพียงครู่เดียว แสงริบหรี่เหล่านั้นก็เชื่อมต่อกันเป็นผืนกว้าง

แสงเหล่านั้นซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำ ไหวเอนเบา ๆ ตามคลื่น ราวกับมีดวงดาวนับไม่ถ้วนจมลงสู่ก้นทะเล