บทที่ 152: ไอมาร

บทที่ 152: ไอมาร

หยุนเหิงยืนอยู่บนดาดฟ้าทอดสายตามองลงไป ในที่สุดนางก็ตัดสินใจหยุดพักบนเกาะแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ใจกลางเขตทะเลผืนนั้น

เรือทิวทัศน์เลื่อนไหลค่อยๆ ร่อนลงตรงชายขอบเกาะ

หยุนเหิงลงจากเรือเหินเวหา เก็บมันเข้าไปในแดนวิญญาณ จากนั้นจึงมุ่งหน้าเข้าไปในเกาะ

เกาะแห่งนี้มิใช่เกาะเล็กๆ

บริเวณรอบนอกเกาะเต็มไปด้วยแนวโขดหิน ยิ่งเดินลึกเข้าไป พื้นที่ก็ยิ่งราบเรียบ

บนเกาะมีเรือนเรียบง่ายปลูกสร้างอยู่ไม่น้อย ข้างทางยังมีผู้บำเพ็ญบางคนนำสิ่งของออกมาตั้งแผงชั่วคราว

ผู้บำเพ็ญอิสระจำนวนมากเดินทางไปมาบนเกาะ ผู้คนมิใช่น้อยเลย

บางคนเพิ่งกลับจากทะเล ขณะที่บางคนกำลังเตรียมตัวออกทะเล

หยุนเหิงเดินไปได้ระยะหนึ่ง ไม่นานก็ได้ยินชาวเกาะหลายคนกำลังสนทนากันอยู่ด้านข้าง