บทที่ 106: อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งมหาทวีปไท่เหยี่ยน

บทที่ 106: อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งมหาทวีปไท่เหยี่ยน

เสียงตะโกนดังมาจากทั่วทุกทิศของอัฒจันทร์ ก่อนจะประสานรวมกันแทบเป็นเสียงเดียว

หยุนเหิงฟังเสียงรอบข้างพลางรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

นางมีผู้สนับสนุนมากมายถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน

บนอัฒจันทร์ ผู้บำเพ็ญหญิงคนหนึ่งยกมือป้องปากแล้วตะโกนไปทางเวทีหลักสุดเสียงว่า “หยุนเหิง! อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งมหาทวีปไท่เหยี่ยน!”

ผู้บำเพ็ญชายที่นั่งอยู่ข้างนางทนฟังต่อไปไม่ไหว จึงหันมาถลึงตามองนาง

“อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งมหาทวีปไท่เหยี่ยนอะไรกัน? อัจฉริยะอันดับหนึ่งย่อมต้องเป็นเย่เจ๋อจือ!”

ผู้บำเพ็ญหญิงไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขา เพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงเหน็บแนมว่า “โอ้ อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งมหาทวีปไท่เหยี่ยนที่อายุใกล้ร้อยปีน่ะหรือ”

“เจ้า!”

ผู้บำเพ็ญชายโกรธจนหนวดแทบเบี้ยว