บทที่ 92: กิ้งก่ารกร้างกลืนวิญญาณ

บทที่ 92: กิ้งก่ารกร้างกลืนวิญญาณ

หยุนเหิงมองหยุนจ้าวและเหล่าองครักษ์เงาที่อยู่ข้างกาย

“ลงไปดูกัน”

คนทั้งกลุ่มร่อนลงจากกลางอากาศ ไม่นานก็มาอยู่ใกล้กิ้งก่ารกร้างกลืนวิญญาณ

เมื่อยืนอยู่บนพื้นดินจริง ๆ หยุนเหิงจึงมองเห็นรูปร่างของมันได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

ร่างทั้งร่างของกิ้งก่ารกร้างกลืนวิญญาณปกคลุมด้วยเกราะเกล็ดหนาสีเขียวเข้มเกือบดำ เกล็ดแต่ละชิ้นมีขนาดใหญ่ถึงครึ่งตัวคน ขอบเกล็ดจับตัวเป็นชั้นน้ำค้างแข็งสีเทาขาว

บนแผ่นหลังของมันมีหนามกระดูกเรียงเป็นแถว โค้งงอไปทางด้านหลัง ทอดยาวจากศีรษะไปจนถึงหางอันแข็งแกร่ง

ขาทั้งสี่สั้นและกำยำ กรงเล็บแหลมคมแต่ละเล่มจิกฝังลึกลงในดินเยือกแข็ง

ดวงตาสีเหลืองหม่นเป็นรูม่านตาแนวตั้งจับจ้องไปเบื้องหน้าอย่างเย็นชา มุมปากขนาดใหญ่ยังมีคราบเลือดของสัตว์วิญญาณหลงเหลืออยู่