บทที่ 87: ค่าความยำเกรงสองหมื่น

บทที่ 87: ค่าความยำเกรงสองหมื่น

“ก็ได้”

นี่เป็นปัญหาอย่างแท้จริง

หยุนเหิงรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

ทว่าเมืองติ้งชวนกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังมีผู้บำเพ็ญอยู่มากมาย

หากไม่กอบโกยค่าความยำเกรงทั้งหมดที่หาได้จากที่นี่ นางย่อมรู้สึกเสียดายเป็นอย่างยิ่ง

แต่หากไม่ประลอง นางควรใช้วิธีใดจึงจะได้รับค่าความยำเกรง?

สี่ยามต่อมา

บนถนนในเมืองติ้งชวน หยุนเหิงยังคงพาหยุนจ้าวเดินทอดน่องไปข้างหน้า

ตลอดทาง มีผู้คนจำหยุนเหิงได้ไม่ขาดสาย