บทที่ 53: แก่นกระบี่ครามฟ้า

บทที่ 53: แก่นกระบี่ครามฟ้า

หยุนเหิงสูดลมหายใจเข้าลึกพลางกำด้ามกระบี่แน่น ฝีเท้าที่เดิมระมัดระวังจึงเร็วขึ้นเล็กน้อย

ใบหน้าของนางเผยความตื่นเต้นอย่างชัดเจน ทว่าสายตายังคงแน่วแน่

นางเดินลงไปตามบันไดหินต่ออีกราวธูปหนึ่งดอก ในที่สุดเบื้องหน้าก็ไม่ใช่ทางเดินแคบ ๆ อีกต่อไป

ถ้ำใต้ดินกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาปรากฏขึ้นตรงหน้าหยุนเหิง เพดานถ้ำสูงลิบ ขอบเขตของมันจมหายไปในความมืดโดยสิ้นเชิง

แสงวิญญาณในมือหยุนเหิงส่องสว่างได้เพียงพื้นที่เล็ก ๆ รอบกาย ไม่อาจมองเห็นได้เลยว่าถ้ำแห่งนี้กว้างใหญ่เพียงใด

ทว่าลึกเข้าไปในถ้ำ มีบางสิ่งกำลังเปล่งแสงสีเขียวขาวอยู่

แสงนั้นโดดเด่นอย่างยิ่งท่ามกลางความมืด คดเคี้ยวทอดยาวไปจนสุดเขตที่สายตาของหยุนเหิงมองไม่ถึง