บทที่ 34: หินรองเท้า

บทที่ 34: หินรองเท้า

ทะเลเมฆค่อยๆ แหวกถอยออกไปจากสองฟากของเรือเหิน

เรือเหินของสำนักเสวียนเซียวออกจากสำนักมาได้ห้าวันแล้ว มุ่งหน้าไปยังนครเทียนเชวี่ยตามเส้นทางสายหลักของดินแดนตะวันออก

ซูหมิงเยวียนยืนอยู่ริมดาดฟ้า สายลมจากขุนเขาพัดมาจากเบื้องหน้า พัดพาแขนเสื้อสีขาวของนางให้ปลิวไสว นางสูงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย แววตาและหว่างคิ้วมีความอ่อนแอแบบเมื่อแรกเข้าสำนักลดน้อยลง เหลือเพียงความสงบนิ่งมากขึ้น

ตอนนี้นางอยู่ในขั้นต้นของระดับสร้างรากฐานแล้ว

ความเร็วในการบำเพ็ญเช่นนี้ หากอยู่ท่ามกลางศิษย์ใหม่รุ่นเดียวกันของสำนักเสวียนเซียว ก็นับว่าเพียงพอให้ผู้คนอิจฉา ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงรากวิญญาณชะตาสวรรค์ของนาง ยิ่งบำเพ็ญต่อไปนานเท่าใด ความพิเศษของมันก็ยิ่งปรากฏชัดขึ้นเท่านั้น