บทที่ 12: ลานฝึกยุทธ์

บทที่ 12: ลานฝึกยุทธ์

หยุนเหิงนำกระบี่ชำรุดดุลสวรรค์ออกมา แล้วกุมด้ามกระบี่ไว้

นางหลับตา ชักนำพลังวิญญาณจากจุดตันเถียนเข้าสู่กระบี่

เมื่อปราณกระบี่สายแรกสว่างขึ้นบนตัวกระบี่ ข้อมือของนางก็พลันรู้สึกเจ็บแปลบละเอียดถี่ระรัว ทว่าหยุนเหิงมิได้หยุด ยังคงอัดพลังวิญญาณตามเส้นทางในเคล็ดกระบี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สีเยือกแข็งบนตัวกระบี่ค่อยๆ แผ่ขยายออกไปทีละน้อย

หยุนเหิงฝึกฝนตั้งแต่ยามค่ำคืนจนรุ่งสาง แล้วฝึกต่อจากรุ่งสางจนดึกดื่น

จานค่ายกลซ่อนกลิ่นอายกดกลบความเคลื่อนไหวภายในเรือนเอาไว้ทั้งหมด ผู้คนภายนอกรู้เพียงว่านางก่อกำเนิดแก่นทองคำแล้วเก็บตัวบำเพ็ญต่อไป ทว่าไม่มีผู้ใดรู้ว่าในเรือนเล็กแห่งนี้ ทุกคืนจะมีปราณกระบี่ฟาดผ่านกำแพง ทิ้งรอยน้ำค้างแข็งจางๆ ไว้ตรงขอบค่ายกล

สามเดือนต่อมา ยามราตรีมาเยือน

หยุนเหิงยืนอยู่กลางเรือน กระบี่ชำรุดดุลสวรรค์ในมือห้อยเฉียงลง