กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
เจียงหมิงปินและภรรยาหันไปมองเจียงหว่านเสียโดยสัญชาตญาณ
“เหวินซู่” ฉู่เหยียนหลงขมวดคิ้ว “นี่คือคนที่แกจะไปรับงั้นเหรอ?”
เมื่อกี้ฉู่เหวินซู่ออกไปตั้งแต่หัววัน บอกว่าจะขับรถไปรับคน ทำไมถึงพาคนสองคนนี้กลับมาได้
ขณะที่ถาม สายตาก็กวาดมองไปที่พวกเขา
แตกต่างจากสวี่หย่าจวิน แววตาของฉู่เหยียนหลงไม่ได้มีความรังเกียจ แต่แรงกดดันจากการดำรงตำแหน่งระดับสูงมานานหลายปี ก็ยังคงทำให้เจียงหมิงปินและภรรยารู้สึกอึดอัดมากอยู่ดี
“ไม่ใช่”
เมื่อเผชิญกับคำถามของพ่อและแม่เลี้ยง ฉู่เหวินซู่ก็มีสีหน้าสงบนิ่ง “พวกเขามาหาสหายเจียงหว่านเสีย”
สิ้นคำพูดนั้น หลายคนก็พร้อมใจกันหันไปมองเจียงหว่านเสีย
ในหมู่พวกนั้น ไม่รู้ว่าสวี่หย่าจวินนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าจึงดูแย่ลงอย่างสุดขีดในทันที