เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
ถึงแม้จะเป็นบริเวณใกล้ๆ สถานีรถไฟ แต่ฉากที่ครอบครัวหนึ่งกอดกันร้องไห้มันก็เตะตาเกินไป ทุกคนจึงรีบขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นว่าไช่อันผิงไม่ยอมขยับ ฟู่หว่างซานจึงหันกลับไปถามว่า “อันผิง ทำไมนายถึงไม่ขึ้นมาล่ะ?”
ไช่อันผิงตอบ “ผมยังต้องกลับไปที่ทางออกสถานี รอสหายจากสำนักงานตรวจสอบมารับไปรายงานผลการปฏิบัติงาน ท่านผู้บัญชาการ คุณนาย พวกคุณขับรถกันดีๆ นะครับ”
“ได้” มารดาตระกูลฟู่กล่าว “ครั้งนี้รบกวนเธอแล้วนะ”
“คุณเกรงใจไปแล้ว”
มองดูรถจี๊ปที่แล่นไกลออกไป ไช่อันผิงถึงได้เดินกลับไปยังทางออกสถานี
ภายในสถานีรถไฟมีเสียงหวูดดังยาวเหยียดดังขึ้นมาอีกครั้ง ไม่นานนัก ผู้โดยสารกลุ่มใหญ่ที่เดินทางมาจากเมืองหลวงก็พากันทะลักออกมา
เจียงหมิงปินกับพานหลานเฟิ่งหิ้วของพะรุงพะรัง พอสองสามีภรรยาเดินออกมา ก็รีบมองซ้ายมองขวาทันที