กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
“เบา ๆ หน่อย เบา ๆ หน่อย” เว่ยเหลียวถูกเธอเขย่าจนเวียนหัว “ทำไมถึงได้รีบร้อนขนาดนี้ล่ะ”
“จะให้ฉันไม่รีบร้อนได้ยังไงคะ”
เว่ยฉิงนั่งตัวตรง มองเว่ยเหลียวอย่างจริงจัง “คุณปู่ อาจารย์อวี๋ม่านช่วยฉันไว้เยอะมากจริง ๆ แล้วก็ไม่ได้ช่วยฉันไว้แค่ครั้งเดียวด้วย ฉันทนฟังคนอื่นพูดถึงเธอในแง่ร้ายไม่ได้หรอกค่ะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น เว่ยเหลียวก็รู้สึกแปลกใหม่และยินดี
หลานสาวคนนี้เป็นแก้วตาดวงใจของครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก ปกติก็มีแต่ทุกคนที่คอยปกป้องเธอ
ตอนนี้เธอสามารถคิดแบบนี้ได้ นับว่าโตขึ้นมากจริง ๆ
เมื่อเห็นเว่ยเหลียวจมอยู่ในความคิด เว่ยฉิงก็รู้ว่ามีหวัง จึงรีบเกาะแขนเขาไว้แน่น “ฉันไม่สนหรอก คุณปู่ต้องช่วยฉันนะคะ”
“ช่วยสิ จะไม่ช่วยได้ยังไงล่ะ”
เว่ยเหลียวได้สติกลับมา และรับปากทันที “เธอวางใจเถอะ เรื่องนี้ปู่จะจัดการให้พวกเธอเอง”