กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
ความอบอุ่นแผ่ซ่านระหว่างทั้งสองคน
“แม่!”
เวลานี้เอง เสี่ยวอี้บนเตียงตื่นแล้ว เขาคลานด้วยมือและเท้าเข้าไปหาเจียงอวี๋ม่านที่อยู่ข้างเตียง
“ระวังหน่อย อย่าตกลงมาจากเตียง”
เจียงอวี๋ม่านกลัวเขาตกลงมา จึงรีบนั่งลงข้างเตียงและอุ้มเขาไว้ในอ้อมอก
“เอาล่ะ ฉันไม่ไปสนามฝึกทหารหรอก คุณรีบไปเถอะ”
เธอดึงมือเล็ก ๆ ของเสี่ยวอี้ขึ้นมา แล้วโบกมือให้ฟู่จิ่งเฉิน “บ๊ายบายพ่อสิ”
เสี่ยวอี้เพียงแค่เงยหน้ามองแม่แล้วหัวเราะ ไม่แม้แต่จะชายตามองพ่อ
ฟู่จิ่งเฉินก็ไม่ได้มองลูกชายเท่าไหร่ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ภรรยาของตัวเอง “ตอนเย็นผมก็กลับมาแล้ว”
เจียงอวี๋ม่านมักจะรู้สึกว่าสายตาของเขาค่อนข้างเร่าร้อน “เอาล่ะรีบไปเถอะ”