ตอนที่ 0138

เจียงอวี๋ม่านเงียบไปหลายวินาที

จากนั้นก็ยื่นมือออกไป ทาบที่ข้อมือของฟู่จิ่งเฉิน น้ำเสียงหนักแน่นมาก “ฉันจะรอนาย”

ตั้งแต่วันที่ลงชนบท เธอก็รู้ว่าไม่ช้าก็เร็วจะต้องมีวันนี้

แม้ว่าจะมาถึงเร็วกว่าที่คาดไว้บ้าง แต่สิ่งที่เธอต้องทำ ก็คือเชื่อใจเขาอย่างไร้เงื่อนไข

ขนตาของภรรยาตรงหน้าสั่นไหวเล็กน้อย นัยน์ตาที่ฉ่ำน้ำคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยความเชื่อใจ

เมื่อเห็นดังนั้น ฟู่จิ่งเฉินก็แทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ รวบตัวเธอเข้าไปในอ้อมกอด กอดเธอไว้แน่น

ระยะห่างของทั้งสองแนบชิดกันมาก

เจียงอวี๋ม่านซบอยู่ที่หน้าอกของเขา แทบจะรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่ถูกกดทับอย่างสุดกำลังในใจของเขาผ่านเสียงหัวใจเต้น

อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “นายคิดว่าฉันจะโกรธเหรอ?”