ตอนที่ 0114

เดิมทีฟู่จิ่งเฉินตั้งใจจะออกจากบ้านไปเลย นึกไม่ถึงว่าเจียงอวี๋ม่านจะตื่นพอดี

เขาเดินมานั่งยองๆ หน้าเตียง อธิบายว่า “ผมจะไปคอมมูนซื้อของสักหน่อย”

กดเสียงลงต่ำมาก

เจียงอวี๋ม่านมองออกไปนอกหน้าต่าง “ข้างนอกลมหนาวพัดมาเป็นระลอก คุณไม่หนาวหรือไง?”

ลมข้างนอกพัดเสียงดัง ต่อให้มารดาตระกูลฟู่เอาของมาอุดร่องหน้าต่างจนมิดชิดแล้ว ก็ยังคงได้ยินเสียงอยู่ดี

“ผมไม่กลัวหนาว” ฟู่จิ่งเฉินมองเธอ

เจียงอวี๋ม่านนึกขึ้นได้ว่าทั่วทั้งร่างของเขาราวกับเตาผิง ก็ไม่เหมือนกับตัวเองจริงๆ นั่นแหละ

แต่เมื่อเห็นใต้ตาเขามีรอยคล้ำจางๆ ก็ยังคงพูดว่า “ที่บ้านไม่ขาดแคลนของกินหรอก อย่าออกไปรับลมหนาวตอนนี้เลย”

ตบเตียงเบาๆ “ขึ้นมานอนสักงีบไหม?”