กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
“ฉันคิดว่ารออีกสักหนึ่งสัปดาห์ ก็จะไปรับลูกคนโตกลับมาแล้วล่ะ”
เหยาอันกั๋วถอนหายใจ “ให้อยู่โรงพยาบาลตลอดไป ก็ไม่ใช่หนทางแก้ปัญหา”
ในเมือง เงินนั่นก็เหมือนกับเศษกระดาษ แค่นอนพักวันเดียว ก็ต้องจ่ายค่าห้องแล้ว
ขอบตาของมารดาตระกูลเหยาแดงก่ำขึ้นมาทันที “ลูกคนโตบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น หนึ่งสัปดาห์จะรักษาหายได้ยังไง?”
พอคิดถึงอาการบาดเจ็บของลูกชายคนโต เธอก็ปวดใจ อีกทั้งยังกลัวว่าเขาจะลุกขึ้นยืนไม่ได้แล้วจริง ๆ
“หมอบอกแล้วว่า เดิมทีก็บาดเจ็บสาหัส ต่อให้นอนโรงพยาบาลก็ไม่หายหรอก”
เหยาอันกั๋วพูดเหมือนปรึกษามารดาตระกูลเหยา แต่ความจริงในใจของเขาคิดคำนวณไว้หมดแล้ว “ยังไงก็ไม่สนใจความคิดของครอบครัวลูกรองเลยไม่ได้”