ตอนที่ 0084

เสียงของเหยาอันกั๋วดังมาก ไม่เพียงแต่ชาวบ้านที่ได้ยินอย่างชัดเจน เหยาซือเหมิงเองก็เช่นกัน

เธอรู้สึกโกรธเคืองโดยสัญชาตญาณ ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อของตัวเองถึงพูดจาน่าเกลียดแบบนี้

เพราะคำพูดไม่กี่ประโยคของเขา ทำให้สายตาที่ทุกคนมองเธอ ยิ่งดูไม่เป็นมิตรมากขึ้น

แต่ถูกคนตั้งมากมายจ้องมองขนาดนี้ เธอจะอ้าปากพูดอะไรได้ จึงทำได้เพียงแข็งใจเดินออกไปข้างหน้า

พอเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับสายตาของทุกคนที่มีทั้งอยากรู้อยากเห็น หรือไม่ก็รังเกียจเดียดฉันท์

นี่เป็นครั้งแรกที่เหยาซือเหมิงได้สัมผัสกับความรู้สึกของการไม่มีที่ให้แทรกแผ่นดินหนี

การเตรียมใจที่ทำมาอย่างดีก่อนหน้านี้ ถึงเวลานี้กลับไม่มีประโยชน์อะไรเลย

เธออ้าปากพูดไม่ออกสักที