กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
ยายไช่ได้ยินเสียงร้องไห้ของหลานชายตัวเอง ก็นึกว่าเขาหกล้มตรงไหน ร้องถามเสียงดังไปพลาง เดินมุ่งหน้ามายังลานบ้านไปพลาง
ป้าคนอื่นอีกหลายคนก็เดินตามมาด้วย
เมื่อพวกเธอรีบเดินมาถึงในลานบ้าน เหยาซือเหมิงก็เพิ่งอุ้มหยางเทียนชื่อออกมาจากบ้านตระกูลฟู่พอดี
ประตูของตระกูลฟู่ด้านหลังยังคงเปิดอยู่
เมื่อเห็นเช่นนั้น กลุ่มป้า ๆ ก็เผยสายตาตกตะลึง พาชะงักงันอยู่กับที่
ยายไช่เป็นห่วงหลานชายตัวเอง จึงไม่ได้สังเกตอะไรมากมาย กลับรีบก้าวไปข้างหน้าและพูดด้วยความปวดใจ “หลานรัก หน้าผากของแกไปโดนอะไรมา”
เธอเห็นแล้วนะว่าบนหน้าผากของหลานชายมีก้อนปูดบวมเป่งขนาดใหญ่
เหยาซือเหมิงอธิบายอย่างฝืดเฝื่อน “ป้าคะ คือเทียนชื่อไม่ระวังไปชนเข้าน่ะค่ะ เรื่องนี้พูดไปก็ต้องโทษฉัน...”