กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
ในเสียงอึกทึกครึกโครมอันวุ่นวายของตระกูลเหยา ยังมีเสียงร้องไห้ของมารดาตระกูลเหยาปะปนอยู่ด้วย
“ฉันนึกว่าซือเหมิงนอนอยู่ในห้องเสียอีก แต่กลับไม่มีใครอยู่เลย ดึกดื่นป่านนี้แล้ว แกจะไปไหนได้ล่ะ?”
“ถ้าเกิดเธอคิดสั้นทำเรื่องโง่ ๆ ขึ้นมา ฉันก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!”
มารดาตระกูลเหยารู้สึกทั้งขมขื่นและร้อนใจ
ดึกป่านนี้แล้ว ลูกสาวตัวเองกลับไม่อยู่บ้าน จะเป็นไปได้ไหมว่าพอสอบไม่ได้เป็นครู ก็เลยคิดสั้นทำเรื่องโง่ ๆ ขึ้นมา?
แค่คิด เธอก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน!
ทั้งหวาดหวั่นและรู้สึกผิด
บ่ายวันนี้พอครอบครัวพวกเธอมาเข้างาน ก็มีคนมากมายมารุมล้อมถามว่าลูกสาวคนเล็กของเธอกำลังจะได้เป็นครูแล้วใช่ไหม
บาดแผลในใจของมารดาตระกูลเหยายังคงมีเลือดไหล แต่กลับถูกชาวบ้านแทงซ้ำอีกแผล...