กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
สีหน้าของฟู่จิ่งเฉินมีความไม่เป็นธรรมชาติอยู่ชั่วขณะ
ตอนเที่ยงในใจเขารู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก เพราะสายตาของคนพวกนั้นจ้องมองมาอย่างตรงไปตรงมา
เอาแต่มองภรรยาของเขาอยู่ตลอด
ไม่ว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นกับใคร คนคนนั้นก็คงไม่พอใจทั้งนั้น
แต่พอเธอถามเขาจริง ๆ เขากลับพูดไม่ออกอย่างบอกไม่ถูก
เจียงอวี๋ม่านรออยู่ครู่หนึ่ง ก็ใช้นิ้วไปลูบหน้าอกเขา เพื่อเร่งเร้าให้เขาตอบ
ฟู่จิ่งเฉินรีบคว้ามือเธอไว้ “อย่าซน”
ตอนนี้เป็นช่วงเวลาพิเศษ มองเห็นแต่จับต้องไม่ได้ เขารู้สึกว่าตัวเองต้องอัดอั้นจนเป็นบ้าเข้าสักวันแน่
“งั้นคุณก็ตอบฉันมาสิ” เจียงอวี๋ม่านรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย
“นิดหน่อย” ฟู่จิ่งเฉินทนลูกตื้อของเธอไม่ไหว จึงเอ่ยปากอย่างจนใจ