กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
“พ่อ จิ่งเฉิน ล่าหมูป่ามันอันตรายมาก หรือว่าช่างมันเถอะ”
ฟู่จิ่งเฉินเก่งกาจมากจริง ๆ นั่นแหละ แต่เขี้ยวและความดุร้ายของหมูป่าก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเหมือนกัน
ถ้าเกิดได้รับบาดเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง
หากแค่ต้องการเนื้อหมูป่า ก็ไม่เห็นจำเป็นเลย ในมิติของเธอยังมีของตุนไว้อีกเพียบ
มารดาตระกูลฟู่พยักหน้าตาม รู้สึกว่าลูกสะใภ้พูดถูกมาก
ฟู่หว่างซานกล่าว “ลูกเอ๊ย วางใจเถอะ พวกเราก็แค่จะไปลองถามดู ถ้ามีปืนล่าสัตว์ถึงจะตามไปด้วย”
“ก่อนหน้านี้จิ่งเฉินอยู่ในกองทัพมาตั้งหลายปี ถ้าขนาดนี้ยังยิงไม่แม่น ก็เสียเวลาเปล่าแล้ว”
ขณะที่พูดประโยคนี้ ใบหน้าของฟู่หว่างซานก็ฉายแววความหยิ่งผยองจาง ๆ ท่าทางมั่นอกมั่นใจเป็นอย่างมาก
ทั้งหมดล้วนมีพื้นฐานมาจากการยอมรับในความสามารถของฟู่จิ่งเฉิน