ตอนที่ 0002

สายตาของทั้งสองชะงักไป พร้อมกับมองไปยังต้นตอของเสียง นั่นคือท้องของเจียงอวี๋ม่าน

เจียงอวี๋ม่านลูบท้องที่ร้องโครกครากด้วยความรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย แต่นี่ก็โทษเธอไม่ได้

เจ้าของร่างเดิมทั้งอดอาหารทั้งอาละวาด ถ้าเธอไม่หิวสิถึงจะแปลก

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เธอก็เงยหน้ามองฟู่จิ่งเฉินอย่างมั่นใจและถามว่า “ฉันหิวแล้ว ที่บ้านยังมีอะไรให้กินไหม”

ยังไม่ทันที่ฟู่จิ่งเฉินจะได้พูด เสียงเคาะประตูของมารดาตระกูลฟู่ก็ดังขึ้นอย่างถูกจังหวะ เมื่อฟังให้ดีก็ยังมีเสียงสะอื้นเจืออยู่ “ม่านม่าน จิ่งเฉิน พวกตื่นหรือยัง กับข้าวเสร็จแล้วนะ”

เจียงอวี๋ม่านถอนหายใจอย่างโล่งอก ดูเหมือนว่ามันจะเหมือนในหนังสือ มารดาตระกูลฟู่เพิ่งจะมาเรียกพวกเขาไปกินข้าวพอดี

ที่ไม่เหมือนกันคือ เธอมาแล้ว และไม่ได้พูดจาทิ่มแทงใจเหมือนเจ้าของร่างเดิม