เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 77 ปิ่นหนึ่งอัน แบ่งกันสองคน
เสียงทะเลาะกันในร้านดึงดูดชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาจำนวนมาก เดิมทีร้านเครื่องประดับที่ปกติแทบไม่มีใครมาเดินดู บัดนี้กลับถูกล้อมแน่นจนคนเบียดเสียดกันทั้งวงในวงนอก
เถ้าแก่ที่เมื่อครู่ยังคิดจะห้ามปราม ยืนเงียบ ๆ อยู่ข้างหนึ่ง ร้านของตนมีคนมาเยอะเช่นนี้หาได้ยาก ต่อให้ไม่มีใครซื้อของ อย่างน้อยก็ช่วยให้ร้านดูคึกคักขึ้นบ้าง
เพียวเซียงเห็นคนด้านนอกเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จึงไม่อยากอยู่ต่อ “เสี่ยวชุ่ย จ่ายเงินเสีย อย่าเสียเวลา ข้ากลับไปยังต้องแต่งตัวให้สวยงามสักหน่อย คืนนี้องค์ชายสามจะมาหาอีก”
นางเอ่ยพลางไม่ลืมเหลือบมองอู่ชิงเหยียนอย่างท้าทาย
สาวใช้ที่ชื่อเสี่ยวชุ่ยพยักหน้า “เจ้าค่ะ คุณหนู” แล้วเดินตรงเข้าหาอู่ชิงเหยียน ก่อนยื่นมือไปถอดปิ่นจากมวยผมของอู่ชิงเหยียน
อู่ชิงเหยียนไม่เคยเห็นเพียวเซียงอยู่ในสายตา หากจ่างซุนหมิงเยว่ใส่ใจนางจริง วันก่อนที่หอสุราก็คงไม่ทำให้นางต้องอับอาย หากจ่างซุนหมิงเยว่ใส่ใจนาง เหตุใดไม่ไถ่ตัวนางมาโยนไว้ในจวนเสียเล่า กลับปล่อยให้นางเชิดหน้าชูตาไปตามถนนในฐานะหญิงคณิกา?