เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 63 ปฏิบัติการสารภาพรักที่น่าอนาถที่สุดในประวัติศาสตร์
อู่ชิงเหยียนเป็นคนอยู่นิ่งไม่ไหว เพิ่งนอนอยู่บนเตียงได้ไม่กี่วันก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัวแล้ว
เมื่อลืมตาขึ้น จ่างซุนหมิงเยว่ที่นอนเตียงเดียวกับนางเมื่อคืนก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย นางเดินกะเผลกไปที่หน้าต่าง ตั้งใจสูดอากาศบริสุทธิ์สักสองสามเฮือก แต่กลับเห็นชายชราหน้าตาใจดีคนหนึ่งเดินมาทางนาง
“คารวะคุณหนูรองตระกูลอู่” ชายชราไม่ได้เข้ามาในห้อง เพียงยืนอยู่นอกหน้าต่าง
อู่ชิงเหยียนกะพริบตา จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ จากตัวชายชรา นางยิ้มเบา ๆ เพราะเข้าใจแล้ว “ขอบคุณท่านผู้เฒ่าที่ช่วยชีวิตข้า”
นางเป็นหมอ ย่อมรู้ดีว่าบาดแผลของตัวเองสาหัสเพียงใด เดิมทีนึกว่าครั้งนี้ต่อให้เทพเซียนก็ช่วยไม่ไหวแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะรอดมาได้
ดังนั้นชายชราที่อยู่ตรงหน้า แม้หน้าตาจะไม่โดดเด่น แต่วิชาแพทย์ของเขาต้องเหนือกว่านางอย่างแน่นอน
ชายชราชะงักไปเล็กน้อย มองท่าทางมั่นใจของอู่ชิงเหยียนพลางลูบเครา “ข้าเป็นหมอที่อยู่ข้างกายองค์ชายสามจริง ๆ คนอื่นเรียกข้าว่าท่านหมอเฉา แต่บาดแผลของคุณหนูรองอู่ครั้งนี้ ไม่ใช่ข้าที่รักษา”
คราวนี้อู่ชิงเหยียนเป็นฝ่ายชะงักไปบ้าง
ท่านหมอเฉายิ้มแล้วกล่าวต่อ “คุณหนูรองอู่บาดเจ็บถึงเส้นเอ็นชีพจร ต่อให้ข้าเป็นเทพเซียนก็ช่วยยาก ข้าเพียงมอบน้ำยาอิงรักหยดหนึ่งให้องค์ชายสาม”