เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57 กล้าวางยาต่อหน้าข้าหรือ? หาที่ตาย!
ในห้องขังที่เงียบสงัด มีเสียงกลืนอาหารดังก้อง นักโทษในห้องขังอื่น ๆ ต่างพากันมองไปยังห้องขังด้านในสุด ดวงตาเป็นประกายวาววับ น้ำลายไหลย้อยลงบนอกเสื้อ
อู่ชิงเหยียนไม่เคยคิดมาก่อนว่าซาลาเปาจะอร่อยถึงเพียงนี้ นางไม่มีแม้แต่เวลาจะพูด มือข้างหนึ่งยัดซาลาเปาเข้าปากอย่างไม่หยุด ส่วนอีกข้างก็ป้อนซาลาเปาใส่ปากอู่จินอวี้
แม้อู่จินอวี้จะอารมณ์ร้าย แต่ตั้งแต่เล็กก็ได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างดีในฐานะสตรีตระกูลสูงส่ง บัดนี้ถูกอู่ชิงเหยียนป้อนซาลาเปาติด ๆ กัน หากไม่ถือกาน้ำไว้ในมือ นางคงสำลักจนหมดสติไปแล้ว
ภายใต้การจัดการของท่านอ๋องต้วน ต้วนหร่านนำซาลาเปามาส่ง เมื่อเห็นอู่ชิงเหยียนกินอย่างตะกละตะกลาม เขาก็ตกตะลึงจนเงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ
“นางปีศาจ เจ้าค่อย ๆ กิน ข้ากลัวเจ้าจะหิว เลยให้คนไปซื้อซาลาเปาจากนอกวังมาสิบเข่ง เจ้ายังกินได้อีกเรื่อย ๆ…”
อู่ชิงเหยียน “ง่ำ ๆ…”
ต้วนหร่านทำหน้าเอือม “นางปีศาจ ท่าทางตอนเจ้ากินนี่ช่างขัดสนเสียจริง”
อู่ชิงเหยียนไม่ใส่ใจ “ง่ำ ๆ…”