กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10 ขี้แตกจนใช้ชีวิตเองไม่ได้
อู่ชิงเหยียนเห็นสีหน้าหมัวมัวหลี่กลัดกลุ้มจนเขียวคล้ำ ก็แค่นหัวเราะเย็นชา “ซวงสี่ ห่อกลับไป อย่าปล่อยให้หมัวมัวหลี่ต้องรอนาน!”
“เจ้าค่ะ คุณหนู” ซวงสี่ไม่กล้าชักช้า รีบก้าวไปยกจานบนโต๊ะอาหาร
หมัวมัวหลี่เห็นดังนั้นก็พลันคิดแผนขึ้นมาได้ รีบก้าวยาว ๆ เข้าไป ใช้ร่างอ้วนท้วมของตนพุ่งชนซวงสี่
“โอ๊ย เหตุใดจู่ ๆ ข้าถึงเวียนหัวเช่นนี้?”
ซวงสี่ไหนเลยจะคิดว่าหมัวมัวหลี่จะพุ่งเข้าชนตนกะทันหัน นางพลันยืนไม่มั่นคง จานในมือจึงร่วงลงพื้น
ในแคว้นต้าฉีมีกฎที่มิได้เขียนไว้ว่า หากมีจานอาหารตกแตกบนโต๊ะ อาหารทั้งโต๊ะนั้นจะให้ผู้น้อยกินได้เท่านั้น ผู้ใหญ่จะตะเกียบลงแตะอีกไม่ได้
“เพล้ง!” เสียงแตกดังสนั่น จานปลาตุ๋นน้ำแดงแตกกระจาย