ตอนที่ 246 ไม่มีจุดร่วมกันเลยสักนิด!

ตอนที่ 246 ไม่มีจุดร่วมกันเลยสักนิด!

ยงเหิงมองดูเฮ่อเถาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกใต้ระเบียงทางเดินนั้นอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนจริง ๆ ก็นึกว่าเป็นภาพลวงตาของตนเองไปเสียแล้ว

เขาเดินตรงเข้ามาหาเฮ่อเถา ฝีเท้ายังซวนเซอยู่บ้างเล็กน้อย

“สองปีมานี้เจ้าไปที่ใดมา” ขอบตาของยงเหิงแดงเรื่อขึ้นมาบ้าง

นางจากไปครานี้ก็ไร้ข่าวคราวโดยสิ้นเชิง กระทั่งคำพูดสักประโยคก็มิได้ทิ้งไว้

เฮ่อเถาตกใจกับท่าทางที่ดูทุลักทุเลเล็กน้อยนี้ของยงเหิง

ตนเองก็ใช่ว่าจะตายเสียหน่อย เขาถึงกับต้องร้องไห้เชียวรึ

อายุก็ปาเข้าไป 16 ปีเป็นชายหนุ่มเต็มวัยแล้ว ไม่กลัวถูกผู้อื่นหัวเราะเยาะหรืออย่างไร

“เจ้าทำอะไรของเจ้าน่ะ ข้ากลับบ้านเกิดยังต้องรายงานเจ้าด้วยรึ” เฮ่อเถาไม่เข้าใจ ทั้งยังไม่รู้ว่าเจ้าหนูผู้นี้ไปมีความรู้สึกผูกพันลึกซึ้งต่อตนเองมากมายปานนั้นมาจากที่ใด