ตอนที่ 187 ช่างเป็นแมวน้อยที่เข้ากับคนง่ายจริง ๆ

ตอนที่ 187 ช่างเป็นแมวน้อยที่เข้ากับคนง่ายจริง ๆ

เซิ่นเจ๋อสนใจสิ่งของเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้จริง ๆ

หากแต่รู้สึกว่าผู้บำเพ็ญคนหนึ่ง กลับยังคงเก็บรักษาสิ่งของที่มนุษย์ปุถุชนใช้เอาไว้ ช่างเหลือเชื่ออยู่บ้างจริง ๆ

โดยเฉพาะคนที่มาจากเมืองระดับต่ำบางคน ขอเพียงมีโอกาส พวกเขาก็จะละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเมืองระดับต่ำ

เพราะการถือกำเนิดในเมืองระดับต่ำคือรอยด่างพร้อยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดบนร่างของพวกเขา

เซิ่นเจ๋อจำไม่ได้แล้วว่าตนเองถือกำเนิดขึ้นที่ใด เพราะยามที่เขาได้กลายเป็นผู้อำนวยการสถาบันนั้นมีอายุเพียงห้าขวบเท่านั้น

ความทรงจำก่อนหน้านั้นจึงมิได้ลึกซึ้งอีกต่อไปแล้ว

ล้วนเป็นเรื่องราวเมื่อเกือบสามสิบปีก่อนแล้ว

อีกทั้งในช่วงห้าปีแรก เวลาส่วนใหญ่ล้วนตกอยู่ในช่วงเวลาที่มึนงงเลอะเลือนไม่ได้ความ

และนับแต่ช่วงเวลานั้นจนถึงบัดนี้ เซิ่นเจ๋อก็ไม่เคยจากสถาบันไปไหนเลย