ตอนที่ 142 มีโรคก็รีบไปรักษาแต่เนิ่นๆ

ตอนที่ 142 มีโรคก็รีบไปรักษาแต่เนิ่นๆ

รอจนเฮ่อเถาเดินไปไกลแล้ว จิ่งเหยียนจึงหันกลับมาอย่างจนใจอยู่บ้าง “จุนเจ่อก็เช่นกัน ผู้อาวุโสเฮ่อเถาอุตส่าห์มาเยี่ยมเยียนท่าน ท่านนี่เป็นอะไรไปขอรับ”

แม้เขาจะถามเช่นนี้ ทว่าก็มิได้หวังให้บรรพชนของตนตอบคำถาม

จิ่งเหยียนทำได้เพียงจัดการสิ่งของบนโต๊ะบูชาให้เรียบร้อย จากนั้นจึงค่อยออกไปตามเฮ่อเถา

เฮ่อเถามิได้โมโหแต่ประการใด อย่างไรเสียตนเองก็ผ่านไปเกือบหนึ่งพันปีถึงค่อยมาเยี่ยมสหายเก่า การไม่ยอมรับเครื่องหอมเครื่องบูชาย่อมเข้าใจได้

เพียงแต่จิ่งเป่ยมิได้เหมือนลู่ชิงที่อยู่ในสภาวะกึ่งเทพแล้ว และยังสามารถทิ้งคำสั่งเสียไว้ให้ตนได้สักประโยค

ไม่รู้ว่ายามที่จิ่งเป่ยล่วงลับมีตบะระดับใด นอกจากธูปกองหนึ่งที่จุดไม่ติดแล้ว ก็มิได้หลงเหลือสิ่งใดไว้ให้ตนเลย