ตอนที่ 49 ที่แท้ก็เป็นข้าที่หลงคิดไปเองฝ่ายเดียว

ตอนที่ 49 ที่แท้ก็เป็นข้าที่หลงคิดไปเองฝ่ายเดียว

กิ้งก่ามารสี่ฤดูตัวนั้นยังมิทันร่วงสู่พื้น ก็พลันจากไปเสียก่อนแล้ว

ศิษย์สำนักเสวียนหูหลายคนล้อมรอบซากศพของมันเพื่อทำการผ่าชันสูตรวิจัย พลางส่งเสียงหัวเราะชวนขนลุกเยี่ยงคนคลุ้มคลั่งออกมาเป็นระยะ ๆ

เฮ่อเถามองดูกลุ่มคนวิปริตเหล่านี้แล้ว อดมิได้ที่จะรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง

ช่างเป็นความจริงที่ว่าพวกเรียนวิชาแพทย์กลุ่มนี้ ล้วนแต่วิปริตกันจริง ๆ

ศิษย์สำนักเสวียนหูแปดถึงเก้าสิบส่วนล้วนมีพรสวรรค์ธาตุไม้ เพื่อให้เกิดการสอดประสานกับหญ้าวิญญาณ จึงจะยิ่งสำแดงฤทธิ์ยาของหญ้าวิญญาณออกมาได้ดียิ่งขึ้น

ส่วนอีกหนึ่งถึงสองส่วนที่เหลือย่อมเป็นพรสวรรค์ธาตุไฟ ผู้มีพรสวรรค์ธาตุไฟย่อมควบคุมระดับความร้อนในการเคี่ยวกรำสกัดโอสถได้ดีกว่าคนทั่วไป

สำหรับสำนักเสวียนหูแล้ว พรสวรรค์ที่ดีที่สุดก็คือพรสวรรค์สองธาตุไฟและไม้