ตอนที่ 39 ไฉนยามกินข้าวมิให้ข้าเคี้ยวให้ละเอียดแล้วป้อนพวกเจ้าเล่า

ตอนที่ 39 ไฉนยามกินข้าวมิให้ข้าเคี้ยวให้ละเอียดแล้วป้อนพวกเจ้าเล่า

เย่เวยยอมรับว่า สิ่งที่เฮ่อเถาพูดนั้นเป็นความจริงแท้แน่นอน

ทว่าแม้จะเป็นเช่นนี้แล้วอย่างไรเล่า

สำนักยอมถอยร่นให้แล้ว ความจริงก็คือตอนนี้นางครอบครองโลกบำเพ็ญไปถึงครึ่งหนึ่ง

บรรดาประมุขสำนักเหล่านั้นเป็นฝ่ายริเริ่มขอประนีประนอมยอมความกับนางเอง

เฮ่อเถาดูออกว่าตนเองพูดแทงใจดำความคิดของเย่เวยผู้นี้ ทว่าเย่เวยกลับไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย

พลันรู้สึกว่าเมื่อคนผู้หนึ่งไร้ซึ่งสำนึกทางศีลธรรมแล้ว ช่างไม่มีสิ่งใดสามารถบงการเหนี่ยวรั้งนางได้เลยจริง ๆ

เว้นเสียแต่ว่าจะมีใครสักคนสามารถซัดเย่เวยให้หมอบราบคาบลงไปได้

คนพรรค์นี้อย่างไรก็ยังต้องลงไม้ลงมือ

ตบตีจนเข็ดขยาดเดี๋ยวก็เชื่องเอง