ตอนที่ 30 มาไม่เสียเที่ยวจริง ๆ

ตอนที่ 30 มาไม่เสียเที่ยวจริง ๆ

เฮ่อเถาย่อมรู้ดีว่าการจะจับสัตว์อสูรมารระดับสัตว์เทพสักตัวนั้นยากเย็นเพียงใด

นางมีชีวิตอยู่มากว่าหนึ่งพันปีก็ยังไม่เคยพบเห็นสัตว์เทพเลยสักครั้ง

ดังนั้นของพรรค์นี้จะมีอยู่จริงหรือไม่ นางเองก็ยังไม่แน่ใจ

ด้วยเหตุนี้เมื่อไห่เซิ่นเอ่ยคำนี้จบ เฮ่อเถาจึงเงียบงันไปเช่นกัน

เมื่อเห็นความเงียบงันของเฮ่อเถา ไห่เซิ่นก็อยากจะทวนคำพูดที่เฮ่อเถาเพิ่งเอ่ยไปเมื่อครู่อีกสักรอบจริง ๆ

เจ้าอย่าเงียบสิ ข้ากลัวนะ

หนึ่งคนหนึ่งมารตกอยู่ในความเงียบสงบ เหลือเพียงเสียงจิ้งหรีดที่กรีดร้องระงมไม่ขาดสายท่ามกลางราตรี

จนกระทั่งมีวิหคสีทองตัวหนึ่งบินผ่านท้องฟ้าไป เฮ่อเถาจึงค่อยได้สติกลับมา

นางยื่นมือออกไปขยี้ตาของตน นึกว่าตนเองตาฝาดไปเสียอีก