ตอนที่ 7 พรสวรรค์ต่ำเกินไปยามนี้จึงเร่ร่อนพเนจร

ตอนที่ 7 พรสวรรค์ต่ำเกินไปยามนี้จึงเร่ร่อนพเนจร

เฮ่อเถาและเสี่ยวเหวินเดินตามผู้อาวุโสสำนักผู้นี้มุ่งหน้าไปยังหลังเขาของสำนัก

เสี่ยวเหวินยื่นมือไปดึงชายเสื้อของเฮ่อเถาเอาไว้

เขาเป็นเพียงคนบ้านนอกคอกนาที่มาจากชนบทเท่านั้น

เมื่อมองดูเรือนพักและลำธารหุบเขาที่มีแสงเมฆาลอยกระจายอยู่ทั่วทุกหนแห่ง เสี่ยวเหวินก็ทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

ทว่าเฮ่อเถากลับเคยชินจนเห็นเป็นเรื่องธรรมดาแล้ว

อย่างไรเสียบนยอดเขาที่นางอาศัยอยู่ก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน

เพียงแต่เมื่อเห็นเสี่ยวเหวินที่อยู่ข้างกายราวกับลูกไก่ต้องสายฝนเช่นนี้ เฮ่อเถาก็รู้สึกเพียงว่าเขาไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย

ช่างเป็นเพราะเมื่อก่อนมิได้พาเขาออกมาเปิดหูเปิดตาให้ดีจริง ๆ ถึงทำให้เขารู้สึกว่าสำนักขนาดเล็กแห่งนี้ทำเอาตนเองทำตัวไม่ถูก

เมื่อมาถึงลานเรือนของผู้อาวุโสหงเฉียง ผู้อาวุโสหงเฉียงจึงได้กล่าวขออภัยต่อทั้งสองเรื่องเหตุการณ์เมื่อครู่