เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 248 ลู่ปู้ตู๋
“ทำไมยิ่งไปทางนี้ยิ่งเปลี่ยวล่ะ? พี่จื่อซินไปทำงานจริงเหรอ?”
จี๋จื่อเล่อมองทิวทัศน์สองข้างทางที่ค่อย ๆ ถอยห่างออกไป ใต้หิมะที่ปกคลุม บ้านเรือนมีน้อยลงเรื่อย ๆ ส่วนต้นไม้กลับมีมากขึ้น
ถึงในใจจะเดาได้ว่าที่ทำงานของจี๋จื่อซินตอนนี้คงสู้ที่บ้านไม่ได้ แต่ก็ไม่คิดว่าจะอยู่ในที่เปลี่ยวขนาดนี้
จี๋จื่อชิงเองก็รู้สึกว่าเหลือเชื่อ “ขาพี่จื่อซินหายดีแล้ว ท่าทีของคนในตระกูลก็เปลี่ยนไปชัดเจนแท้ ๆ แต่เขายังยืนกรานว่าจะมาเมืองเหยากวงเพื่ออยู่กับอาเฟยหมิง ฉันนึกว่าที่นี่จะมีอะไรเก่ง ๆ ซะอีก”
จี๋จื่อเล่อพูดว่า “ในที่เปลี่ยวแบบนี้จะมีอะไรเก่ง ๆ ได้ล่ะ? พี่จื่อซินคงโดนอาเฟยหมิงเป่าหูเข้าแล้ว ถึงได้เอาแต่คิดว่าแกเป็นอดีตเทพทูต แต่เด็กเทพคนใหม่เลือกอาเฟยเฉินไปนานแล้ว ตอนนี้ไม่ใช่ยุคของอาเฟยหมิงแล้ว”
ตอนที่จี๋เฟยหมิงเป็นเทพทูต พวกเขาแทบไม่มีโอกาสได้เจอเขา
ถึงจะได้เจอ ก็ได้แต่มองอยู่ไกล ๆ เข้าไปใกล้ไม่ได้เลย
เมื่อก่อน คนรุ่นนี้ของตระกูลจี๋ทั้งอยากรู้และเคารพจี๋เฟยหมิงที่เป็นเทพทูต
ตอนนั้นพอจี๋เฟยหมิงได้รับเลือกเป็นเทพทูต คนที่ไม่ได้รับเลือกก็ได้แต่กลับตระกูล บางคนเลือกทำตามที่ครอบครัวจัดการให้ ทำงานธรรมดาแบบตอกบัตรเข้าออก บางคนก็ยังคงตามรอยเทพเจ้า