เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 246 “เพราะฉันรวย”
ลู่เหยากวาดตามองคนที่มา ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายมาทำไม ได้แต่ทักทายไปก่อนว่า “คุณโจว”
โจวจิ้งเป็นคนของบริษัทประมูล เมื่อสองวันก่อนเขาก็เป็นคนคอยต้อนรับลู่เหยา
มรกตดิบก้อนนั้นถูกประมูลขายไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว หักค่านายหน้ากับภาษีเรียบร้อย เงินที่เหลือก็โอนเข้าบัญชีเธอแล้วเหมือนกัน
ถือว่าสัญญาฝากประมูลเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้ว ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอเขาที่นี่
ข้างหลังโจวจิ้งยังมีอีกคนหนึ่ง นั่งอยู่ตรงโต๊ะกลมกระจก เป็นเด็กผู้หญิงอายุสิบกว่าขวบ สวมกระโปรงสุ่มฟูฟ่องแสนสวย ตากลมโต จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากนิดเดียวเหมือนผลเชอร์รี่ ดูราวกับตุ๊กตาฝรั่งในตู้โชว์ไม่มีผิด
ยังไม่ทันที่โจวจิ้งจะได้อ้าปากอีกรอบ ตุ๊กตาน้อยก็ลุกขึ้น เดินมาข้างหน้าโจวจิ้ง มองลู่เหยาด้วยแววตาหยิ่งผยองบนใบหน้าจิ้มลิ้ม “เธอเป็นใคร?”
ตั้งแต่มาเป็นเจ้าของย่านการค้า ตราบใดที่ยังเปิดร้าน ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องแนะนำตัวกับลูกค้าทุกวัน
“ฉันชื่อลู่เหยาค่ะ” คำตอบของเจ้าของร้านยังคงสั้นกระชับเหมือนเคย
สีหน้าของตุ๊กตาน้อยเริ่มดูมีเลศนัย “เธอคือลู่เหยา เจ้าของร้านที่นี่งั้นเหรอ?”