เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 243 อดอยากลักพาตัวเธอไปไม่ได้
หูเจียวเดินออกมาจากลิฟต์ เขายืนนิ่งตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวไปทางเคาน์เตอร์ต้อนรับ
พอเดินเข้าไปใกล้ เขาก็ไม่ได้เรียกอีกฝ่าย แค่ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด “คุณมาที่นี่ทำไม?”
เฉินจิ้งหันกลับมา มองลูกชายที่ไม่ได้เจอกันมาหนึ่งปีตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าไร้ความรู้สึก “ฉันมาดูเธอ”
หูเจียวหนีออกมาจากบ้าน ตลอดเวลากว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา พวกเขาก็ไม่เคยมาตามหา แต่กลับเลือกมาตอนนี้เสียอย่างนั้น
เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่กดความโกรธเอาไว้ “ไม่มีอะไรให้ดูหรอก”
เฉินจิ้งใจเย็นลงกว่าเมื่อครั้งยังสาวมากแล้ว เธอชินกับท่าทีของหูเจียวดี จึงพาเขาไปที่ร้านกาแฟด้านข้าง
พอนั่งลง เฉินจิ้งก็พูดว่า “ฉันกับพ่อของเธอกำลังจะหย่ากัน”
หูเจียวมีสีหน้าเฉยชา สายตาจับจ้องฟองนมในถ้วยชา ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
เฉินจิ้งขมวดคิ้ว มองเขาอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตาไปมองข้างนอกผ่านกระจก “ตอนนี้เธออยู่ที่ศูนย์กวดวิชาอะไรนั่น ใช้ชีวิตได้ดีไหม?”