เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 224 เส้นทางที่เดินง่ายที่สุดไม่เคยอยู่ตรงหน้า
ลู่เหยาไม่ได้ตอบคำถามที่เต็มไปด้วยความสงสัยของสวีเสี่ยวเสี่ยวตรง ๆ แต่กลับถามว่า “เธอเสียใจแล้วเหรอ?”
สวีเสี่ยวเสี่ยวส่ายหน้า “ฉันไม่รู้”
ลู่เหยาจับมือเธอไว้ “เวลาใกล้หมดแล้ว กลับไปก่อนเถอะ”
เมื่อกลับมาถึงศูนย์กวดวิชาอีกครั้ง สวีเสี่ยวเสี่ยวก็ลุกขึ้นยืน “กลับมาจริง ๆ ด้วย! ตกลงแล้วความสามารถของคุณคืออะไรกันแน่ ถึงทำเรื่องแบบนี้ได้ด้วย”
พูดจบ สวีเสี่ยวเสี่ยวก็นึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน “แล้วอัลเฟรดล่ะ? ไหนบอกว่าถ้ามาเรียนพิเศษก็จะได้เจอเขาไง?”
ลู่เหยาหยิบกุญแจของตัวเองออกมา แล้วบอกให้สวีเสี่ยวเสี่ยวนั่งลงอีกครั้ง “เดี๋ยวพอเริ่มเรียนพิเศษอย่างเป็นทางการ เธอก็จะได้เจอเขาแล้ว”
กุญแจสีเงินเปิดลูกบอลสีเงินลูกเล็ก การเรียนพิเศษในวัยเด็กเข้าสู่ระยะที่สอง
สวีเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกว่าตรงหน้ามีแสงสีขาวสว่างจ้าขึ้นมา พอได้สติอีกครั้ง มุมมองของเธอก็ต่ำลงกว่าเดิม
เธอก้มมองมือตัวเอง เสื้อผ้าที่สวมอยู่ รวมถึงกระเป๋านักเรียนที่วางอยู่บนตักและอ้าปากกว้างอยู่ ไม่นานก็เริ่มรู้ตัวว่าเหมือนตัวเองจะกลับมาอยู่ในร่างตอนอายุสิบขวบแล้ว