เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 214 ตอนพิเศษสอง คำสารภาพที่ไม่ได้เป็นความลับนัก
ลู่เหยาพิงโซฟา ยกกระดาษแผ่นเล็กในมือขึ้นส่องกับแสง ด้านหลังคำว่า ‘วัยเด็ก’ ยังมีภาพสีเทาอ่อนคล้ายหัวกะโหลกอยู่ด้วย
ฟู่ฉือผลักประตูเข้ามา ถามว่าถึงเวลาปล่อยโฆษณาตัวอย่างของโรงฉายภาพโฮโลแกรมกับเรื่อง “ฉันมาจากเมื่อพันปีก่อน” แล้วหรือยัง
ลู่เหยากำกระดาษแผ่นนั้นแน่น ลุกขึ้นพยักหน้า “อืม ตอนปิดท้ายก็ต้องทำให้สวยด้วย”
ชาวบ้านจำนวนมากยังคงยืนมุงดูความคึกคักอยู่หน้าร้าน ฝ่าบาทพระราชทานป้ายชื่อให้โรงภาพยนตร์ด้วยพระองค์เอง นั่นก็หมายความว่าทางราชสำนักยอมรับโรงภาพยนตร์แล้วไม่ใช่หรือ?
คนบางกลุ่มยังคาใจเรื่องโรงภาพยนตร์ แต่ก็อดถูกดึงดูดให้เข้าไปดูไม่ได้ เลยลังเลกันมาก
ตอนนี้มีหลักฐานเป็นลายพระหัตถ์ของฮ่องเต้แล้ว ในที่สุดพวกเขาก็วางใจได้เสียที
จู่ ๆ จอใหญ่บนชั้นสองของโรงภาพยนตร์ที่กำลังฉายโฆษณาอยู่ก็เปลี่ยนภาพ แล้วเริ่มฉายตัวอย่างเรื่องใหม่