เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 212 เหยื่อต้องสมบูรณ์แบบ
พอเข้าฤดูใบไม้ร่วง อากาศก็เย็นลงอย่างรวดเร็ว
ลู่เหยาสวมเสื้อโค้ตสีเบจ กางเกงขายาวสีดำกับรองเท้าบูตหนังหุ้มข้อ แต่งหน้าบาง ๆ เดินออกจากโรงหนัง ทำเอาคนที่ผ่านไปมาต้องหันมอง
เจ้าของร้านรูปร่างสูงเพรียว ผมสั้นที่ช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิเพิ่งจะยาวเลยหูมานิดเดียว พอผ่านไปกว่าครึ่งปีก็ยาวเลยบ่าแล้ว เธอจัดแต่งผมมาอย่างดี เส้นผมดูนุ่มลื่นเบาสบาย ปลายผมโค้งเป็นลอนดูพองนิด ๆ
ชาวบ้านแถวนี้เริ่มคุ้นกับการแต่งตัวแบบนี้แล้ว แต่พอเจ้าของร้านเปลี่ยนแนวบ้างเป็นครั้งคราว ก็ยังอดแอบมองไม่ได้
ลู่เหยาขึ้นไปนั่งบนรถม้าแล้วเรียกฮาโรลด์กับเย่เซียว “ไปกันเถอะ”
ฮาโรลด์เหลือบมองเย่เซียวแวบหนึ่ง ก่อนจะขึ้นรถม้าไปก่อน
เย่เซียวขับรถม้ามาถึงประตูจูเชวี่ย
ฉางหรง กงกงน้อยที่ลู่เหยาเคยเจอครั้งก่อน มารออยู่หน้าประตูใหญ่ทาสีแดงจริง ๆ พอเห็นรถม้าก็รีบเดินมาต้อนรับทันที
ตามปกติแล้ว ในเขตวังชั้นในห้ามทั้งขี่ม้าและขับรถม้าเข้าไป