เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 203 เพื่อนที่เสกขึ้นมาเอง
รถแท็กซี่จอดตรงทางแยก เกาซือเป็นคนลงจากรถก่อน ตามด้วยเกาเมิ่ง หลิวถัง และเหวินปิน ทั้งสี่คนยืนงงอยู่ริมถนน
หลิวถังชี้ไปยังย่านร้านค้าที่อยู่ด้านล่างทางเล็ก ๆ “ที่ทำงานของพวกเราคงไม่ใช่ที่นั่นหรอกนะ?”
รอบ ๆ แทบไม่มีผู้คน ไกลออกไปมีบ้านชั้นเดียวเตี้ย ๆ เรียงกันอยู่แถวหนึ่ง ดูร้างไร้ผู้คน ซ่อนอยู่ในหุบเขาที่เต็มไปด้วยวัชพืช ทั้งสี่คนต่างก็ไม่แน่ใจว่าที่นี่ใช่ที่หมายหรือเปล่า
เกาซือหยิบโทรศัพท์ออกมาเช็กตำแหน่งอีกครั้ง ก่อนจะเดินลงไปตามทางเล็ก ๆ “ลงไปดูกันก่อน”
“ที่นี่เปลี่ยวเกินไปแล้วนะ นี่เป็นที่ทำงานจริง ๆ เหรอ?” สีหน้าเหวินปินดูแย่มาก เขาเดินไปได้สองก้าวก็หยุด “พี่เกา ไม่อย่างนั้นลองโทรถามพี่เฉินอีกทีดีไหมครับ ว่าส่งตำแหน่งผิดหรือเปล่า”
เกาซือยังคงเดินลงไปข้างหน้า “ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว ลงไปดูก่อนเถอะ”
เหวินปินไม่อยากเดินต่อแล้ว “พี่เกา ผมพูดตรง ๆ เลยนะ สองวันก่อนมีคนมาชวนผมให้ไปทำงานกับพวกเขา งานของพวกเขาเยอะจนทำกันแทบไม่ทัน ตอนนั้นผมยังไม่ได้ตอบตกลงทันที เพราะคิดว่าทางนี้น่าจะมั่นคงได้ แต่ดูตอนนี้แล้วคงไม่ได้ ผมขอไม่ไปด้วยแล้วกันครับ”
เกาเมิ่งกับหลิวถังมีสีหน้าลำบากใจ แต่ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
ตั้งแต่ตั้งทีมขึ้นมา งานของพวกเขาก็ไม่เคยมั่นคง พอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น จึงแทบจะเรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่คาดไว้แล้ว