เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 192 แม้แต่คนตาบอดก็ไม่เว้น
เพื่อให้ได้ฟุตเทจมากพอ เธอยังเอาเครื่องถ่ายทำไปติดตั้งไว้ในห้องครัวของร้านชุนซีโหลวด้วย
พวกพ่อครัวอาวุโสกับผู้ช่วยในครัวพอได้ยินว่าทางโรงภาพยนตร์กำลังถ่ายทำกันอยู่ ก็พากันมามุงดูเครื่องถ่ายทำ
แม้แสงไฟจะสลัว แสงเทียนจะวูบไหว แต่ก็ยังเห็นภาพในห้องครัวผ่านหน้าจอเล็ก ๆ นั่นได้ หลังจากนั้นพวกพ่อครัวก็เริ่มทำอะไรไม่ค่อยถูกกันสักเท่าไร
ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ชอบ แค่ทำตัวสบาย ๆ เหมือนเวลาปกติไม่ได้ โดยเฉพาะพอรู้ว่าภาพที่ถ่ายไว้อาจถูกเอาไปฉายบนจอใหญ่หน้าโรงภาพยนตร์เหมือนกับร้านอวี้กุ้ยไจในช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ พวกพ่อครัวอาวุโสก็อดฮึดขึ้นมาไม่ได้ อยากทำออกมาให้ดีที่สุด
ส่วนพวกผู้ช่วยในครัวก็รีบไปตักน้ำ เช็ดเตาและอุปกรณ์ต่าง ๆ กันยกใหญ่ แม้แต่ตอนล้างวัตถุดิบก็ยังตั้งใจมากกว่าปกติ
ลู่เหยาเห็นแล้วก็ส่ายหน้า แต่ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าพวกพ่อครัวซื่อ ๆ น่ารักเกินไป จึงยิ้มปลอบว่า “พวกอาจารย์ไม่ต้องเกร็งกันมากนะ ทำเหมือนปกติก็พอ”
แต่พอเธอพูดจบ ท่าทางของพวกพ่อครัวกลับดูแข็งทื่อกว่าเดิมเสียอีก
ความรู้สึกแบบนี้คงคล้ายกับตอนโรงเรียนเปิดชั้นเรียนให้คนภายนอกเข้ามาดู ทั้งครูและนักเรียนต่างก็เกร็งกันไปหมด ต่อให้คอยบอกตัวเองในใจซ้ำ ๆ ว่าให้ทำตัวเป็นธรรมชาติหน่อย ก็ยังยากที่จะทำตัวสบาย ๆ เหมือนเวลาเรียนตามปกติได้
แต่ถ้ามองอีกมุมหนึ่ง นี่ก็ถือเป็นความเป็นธรรมชาติแบบหนึ่งเหมือนกัน