เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 156 เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ
“เถ้าแก่ ป๊อปคอร์นนี่ขายยังไงหรือ?”
ลู่เหยามองเด็กขอทานตัวน้อยเดินกอดป๊อปคอร์นกับโคล่าจนลับไป พอกลับเข้ามาในโถงก็เห็นลูกค้าคนหนึ่งยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์
เขาเป็นลูกค้าที่ออกมาจากห้องฉายหนัง ทนกลิ่นหอมของป๊อปคอร์นไม่ไหวเลยวิ่งออกมาซื้อ แต่ใจก็ยังพะวงถึงหนัง สีหน้าเลยดูร้อนใจมาก
“ป๊อปคอร์นถังละสองเหวิน โคล่าแก้วละหนึ่งเหวิน” ลู่เหยาเดินเข้าไปหา
ชายคนนั้นรีบล้วงเหรียญทองแดงสามเหวินออกจากแขนเสื้อ “เอาทั้งสองอย่างเลย รบกวนเร็วหน่อยนะ”
ลู่เหยาหยิบแก้วมาวางใต้เครื่องกดน้ำแล้วกดสวิตช์ อีกมือก็รีบตักป๊อปคอร์นใส่ถัง พอโคล่าเต็มแก้วพอดี ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบวินาที “นี่ รับไป ถือดี ๆ”
ลูกค้าคนนั้นมองจนตาค้าง ถึงเขาจะเป็นคนเร่งเองก็เถอะ แต่ก็ไม่คิดว่าจะจัดของให้ได้ง่ายและเร็วขนาดนี้
แก้วกับถังป๊อปคอร์นนี่สะดวกดีจริง ๆ
ชายคนนั้นกอดป๊อปคอร์นกับโคล่ารีบกลับเข้าห้องฉายหนัง แล้วก็เรียกสายตาจากคนอื่นได้อีกระลอกอย่างเลี่ยงไม่ได้