เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 133 ตอนจบที่สมบูรณ์แบบ
“คุณเวิน”
ลู่เหยาก็ประหลาดใจเหมือนกัน “คุณยังจำฉันได้ด้วยเหรอคะ?”
ตามปกติแล้ว ลูกค้าที่เคยไปร้านขนปุกปุยแทบจะไม่มีใครจำเรื่องที่เกิดขึ้นได้เลย
ยกเว้นจิ่วฮวากับชิงเหม่ยที่ค่อนข้างพิเศษ
ตรงทางเดินมีทั้งคนไข้และญาติเดินเข้าออกขวักไขว่ ยังมีพยาบาลกับหมอเดินสวนกันไปมา ไม่นานก็มีคนจำเวินจิ้งอี๋ได้ พวกเขาเบิกตากว้าง ยกมือปิดปาก สีหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
เวินจิ้งอี๋สวมแว่นกันแดดกลับเข้าไป ขยับมานั่งชิดลู่เหยา แล้วพูดเสียงเบาว่า “ฉันยังมึน ๆ อยู่เลย เมื่อกี้เดินผ่านแล้วเห็นเธอ ก็รู้สึกคุ้นหน้า คิดอยู่ตั้งนานก็ยังนึกไม่ออก จนได้คุยกับเสี่ยวสือ พอเดินออกมา จู่ ๆ ก็เหมือนมีเสียง ‘ปัง’ ดังขึ้นในหัว ราวกับแม่กุญแจที่ล็อกความทรงจำไว้ถูกเปิดออก ความทรงจำก็ไหลกลับมาเหมือนในฝัน ตอนแรกฉันยังคิดว่าตัวเองตาฝาด รีบตามมาหาเธอแทบไม่ทัน แต่พอเห็นเธอ ทุกอย่างก็กลับมาหมดเลย”
ลู่เหยารู้สึกประหลาดใจไม่แพ้กัน จากนั้นก็ถามว่า “เสี่ยวสือเป็นอะไรไปเหรอคะ?”
'เสี่ยวสือ' เป็นชื่อเรียกที่นางเอกสาวใช้เรียกองค์รัชทายาทสือด้วยความเอ็นดู
ได้ยินมาว่าเจ้าตัวไม่ชอบให้เรียกชื่อนี้เอามาก ๆ