เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 84 “ฉันดวงซวยมาก” “ฉันก็ดวงซวยมาก”
“กล่องสุ่มอาหารหมดแล้วนะ ที่เธอสุ่มได้เป็นกล่องสุ่มแกนคริสตัล” เจี่ยงหานอธิบายพลางมองของในมือหญิงสาวด้วยความสงสัยเล็กน้อย “ลองดูสิว่าได้อะไรมา?”
“กล่องสุ่มแกนคริสตัลเหรอ? ของแบบนี้เอาไปทำอะไรได้บ้าง? ใช้รักษาบาดแผลได้ไหม?” หญิงสาวชื่อเว่ยเซวียน เธอชูของชิ้นเล็กสีเหลืองอมส้มขึ้นมา สีหน้าสิ้นหวัง “เพื่อนฉันบาดเจ็บหนัก ได้ยินว่าที่นี่มีอาหารขาย เลยพาเธอมาที่นี่”
ในเมื่อหาที่ไหนก็ไม่มียารักษา พอได้รับบาดเจ็บ คนส่วนใหญ่ที่นี่ก็จะนึกถึงการหาอะไรกิน เผื่อว่าจะช่วยให้อาการดีขึ้น
นานวันเข้า ความเชื่อที่ว่าคนเจ็บต้องกินอาหารถึงจะหาย ก็ค่อย ๆ กลายเป็นเรื่องปกติที่ทุกคนยอมรับไปโดยปริยาย
มีคนในทีมของเจี่ยงหานสังเกตเห็นว่าบนแขนของเว่ยเซวียนมีรอยแผลเป็นอยู่เต็มไปหมด ทั้งแผลตื้นแผลลึก มีทั้งแผลใหม่และแผลเก่า เขาขยับเข้าไปใกล้เจี่ยงหานแล้วกระซิบว่า “เธอดูเหมือนแกะเลือดเลย”
พืชและสัตว์กลายพันธุ์ถูกดึงดูดด้วยกลิ่นคาวเลือด บางทีมผู้มีพลังพิเศษยอมจ่ายทรัพยากรจำนวนหนึ่งเพื่อเลี้ยงดูคนธรรมดาที่ไม่มีความสามารถในการเอาตัวรอดโดยเฉพาะ เอาไว้ใช้ล่อสัตว์กลายพันธุ์ระดับสูงเวลาพวกเขาออกล่า
ต่อมา คนธรรมดาที่ต้องใช้เลือดล่อพืชและสัตว์กลายพันธุ์ระดับสูงเพื่อประทังชีวิต ก็ถูกเรียกว่าแกะเลือด
หลังวันสิ้นโลกอันแปรปรวนมาถึงได้ไม่นาน มนุษย์ก็เริ่มมีคนที่ตื่นพลังพิเศษ