เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 50 ลู่เหยาก็คือลู่เหยา
พอตกเย็น หลังจากส่งลูกค้าคนสุดท้ายกลับไปแล้ว ลู่เหยาก็ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง ก่อนจะถอนหายใจยาวๆ ออกมา
ยาฟื้นฟูพลังเวทมนตร์นี่สุดยอดจริงๆ ตอนเช้าเธอดื่มไปตั้งสองขวด แต่ทำงานจนถึงเวลาเลิกงานก็ยังรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเต็มที่
“มู่มู่ พรุ่งนี้มีลูกค้ากี่คนเหรอ?”
มู่มู่เปิดสมุดจดบันทึกการจองขึ้นมา แล้วนับอย่างละเอียด “แปดคน เป็นลูกค้าจองคิวธรรมดาทั้งหมด ไม่มีทำเล็บเวทมนตร์”
ทิน่าเดินเข้ามายืนข้างมู่มู่ พลิกดูหน้าถัดๆ ไป “แต่สามวันหลังจากนั้นก็มีคนจองเต็มหมดแล้วนะ ครึ่งหนึ่งเป็นนักเรียนจากสถาบันเวทมนตร์”
ลู่เหยาหันกลับมาพิงขอบหน้าต่าง “น่าจะเป็นเพราะลูกค้าคนที่กลับไปเมื่อเช้า”
“ลูกค้าคนนั้นทำไมเหรอ?”
ลู่เหยาตอบว่า “ได้ยินจากลูกค้าว่าเขาเป็นคนใหญ่คนโตที่เก่งกาจมาก แถมยังเป็นที่เคารพของพวกนักเรียนด้วย ตอนเช้าพอกลับไปที่สถาบัน นักเรียนเห็นเล็บที่ทำมาเข้า ก็เลยช่วยโฆษณาร้านเล็กๆ ของเราให้โดยไม่รู้ตัว”
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง” ทิน่าไม่ค่อยสนใจเรื่องของมนุษย์เท่าไหร่