เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 48 มังกรดำน้อยอยากกระดิกหาง
ในห้องวิจัย ลู่เหยากำลังปรึกษาเรื่องลวดลายกับอาโมส
อาโมสเงยหน้าขึ้นมา เห็นหนังสือเวทมนตร์สีน้ำเงินที่วางอยู่ข้างมือลู่เหยา ดวงตาสีม่วงของเขาเป็นประกายวูบหนึ่ง “หนังสือของโดมินิกเหรอ?”
ลู่เหยาลูบปกหนังสือเวทมนตร์สีน้ำเงินแล้วพยักหน้า “ใช่ เขาให้ฉันยืมมา ยังไม่มีเวลาเปิดอ่านเลย”
นี่เป็นครั้งแรกที่อาโมสได้มองลู่เหยาอย่างละเอียด ผู้หญิงเผ่ามนุษย์ธรรมดา ผมดำ ผิวขาว ดูแล้วก็ไม่มีอะไรพิเศษ แต่โดมินิกที่เกลียดเผ่ามนุษย์ที่สุด กลับยอมให้เธอยืมบันทึกเวทมนตร์ที่เขาเขียนขึ้นมาเอง เรื่องนี้นับว่าแปลกไม่น้อย
อาโมสเป็นมังกรยักษ์สีม่วง ผู้ดูแลพลังธรรมชาติอย่างสายฟ้า
หลังจากพลิกดูแบบเล็บที่ลู่เหยาเคยทำเสร็จแล้ว ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย “ฉันอยากให้ปลายนิ้วมีเอฟเฟกต์สายฟ้า แค่ขยับนิ้วก็มีสายฟ้าแลบอยู่บนเล็บ แบบนั้นต้องส่องประกายยิ่งกว่าอัญมณีแน่!”
ลู่เหยา “……”
ถึงเธอจะมีประสบการณ์มากมายและเคยออกแบบเล็บแปลกใหม่มาหลายแบบ แต่คำขอที่แทบจะเรียกว่า 'หาเรื่องท้าทายกันชัด ๆ' แบบนี้ เธอก็เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก
อาโมสดูเป็นหนุ่มเท่ที่นิสัยร่าเริงตรงไปตรงมา แต่กลับใส่ใจความรู้สึกคนอื่นเกินคาด เขาดูออกจากสีหน้าที่นิ่งค้างของลู่เหยาว่าเธอกำลังลำบากใจ จึงชี้ไปที่ภาพลวดลายบนแท็บเล็ตของโดมินิก “เธอยังทำลายท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวแบบนี้ได้เลย แล้วสายฟ้าจะยากตรงไหน?”