เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 39 นี่น่ะเหรอมังกรสายเปย์?
หลังจากบ่นจบ ลู่เหยาก็ลองคิดดูอีกที เมืองมรกตจนอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนจะไม่มีจอมเวทเก่งๆ อยู่ในเมืองสักเท่าไร มีก็แต่กลุ่มนักผจญภัยอยู่สองสามกลุ่ม กับอัศวินที่รับงานคุ้มกันเป็นครั้งคราว แต่คนพวกนั้นไม่เคยแวะเข้าร้านทำเล็บเลย
ลู่เหยาตั้งใจจะลองทำเล็บแบบเวทมนตร์ ซึ่งระหว่างทางต้องมีการทดสอบและปรับแก้ซ้ำไปซ้ำมา ต้องใช้ผลลัพธ์จากการทดลองมาปรับจูนวงเวทและค่าพลังเวท
ตัวเธอเองพอจะนับว่าเป็นจอมเวทกึ่งหนึ่ง ระหว่างทำก็สามารถทดลองกับตัวเองได้ แต่เธออยากได้ตัวอย่างสำหรับการทดสอบมากกว่านี้
แทนที่จะเสียเงินจ้างจอมเวทชั้นสามที่ไว้ใจไม่ได้ในเมือง สู้จ้างมังกรที่เสนอตัวมาถึงที่ แถมยังต้านทานของแวววาวไม่ได้ดีกว่า
ลู่เหยาจึงพยักหน้า “ตกลง ฉันยินดีจ้างคุณ เงินเดือนสามเหรียญทอง ถ้าคุณตกลง พรุ่งนี้ก็เริ่มงานได้เลย”
สามเหรียญทอง มากพอให้ครอบครัวที่มีสามชีวิตในเมืองมรกตอยู่กินได้นานครึ่งปี หากเป็นครอบครัวที่ประหยัดหน่อยก็อยู่ได้ถึงหนึ่งปี
ถ้าเป็นพนักงานทั่วไป ลู่เหยาคงไม่กล้าให้เงินเดือนสูงขนาดนี้
เพราะเป็นมังกรหรอก เธอถึงกล้าทุ่มเงินจ้าง
เพียงแต่สำหรับมังกรแล้ว เงินสามเหรียญทองยังไม่พอค่าทำเล็บสักครั้งเลยด้วยซ้ำ