เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 30 เจ้ามังกรทองตัวน้อยหนีไม่พ้นแล้ว
ร้านทำเล็บเปิดมาได้สามวันแล้ว แต่ยังไม่มีลูกค้าเลย
ลู่เหยาฟุบอยู่บนโต๊ะ เล่นนิ้วตัวเองไปมา ทั้งทำความสะอาดร้าน แยกหมวดหมู่วัสดุ เตรียมรูปแบบเล็บ ขนมกินเล่น... ของที่ร้านทำเล็บมืออาชีพควรมี เธอเตรียมไว้ครบแล้ว แต่กลับไม่มีโอกาสได้ใช้ฝีมือเลย
ระบบ:【ถ้าเชื่อฉันแล้วเปิดร้านเครื่องประดับ ป่านนี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าไปแล้ว เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ไม่มีร้านเครื่องประดับสักร้าน】
ลู่เหยา:“...เมืองนี้ไม่ได้ร่ำรวยสักหน่อย ไม่มีลูกค้าที่มีกำลังซื้อเครื่องประดับราคาแพงหรอก พวกเขาแค่ไม่เคยเห็นร้านทำเล็บ ขอแค่มีลูกค้าสักคนยอมเข้าร้าน หลังจากนั้นก็ง่ายแล้ว”
เธอไม่ได้ร้อนใจมากนัก ร้านนี้มีค่าใช้จ่ายน้อยมาก ค่าตกแต่งร้านก็จ่ายด้วยคะแนนความนิยม ส่วนเครื่องมือกับวัสดุก็เป็นของที่สะสมไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ ไม่ได้เสียเงินเพิ่มเลย
รอไปก็แค่เสียเวลาเปล่า ไม่ได้มีแรงกดดันทางเศรษฐกิจมากนัก
ระบบ:【ปัญหาคือไม่มีใครยอมเข้าร้านเลยสักคน แต่คนที่มาแอบส่องอยู่หน้าประตูทุกวันน่ะมีไม่น้อยเลย】
ลู่เหยา:“ยิ่งสงสัยก็ยิ่งดี รออีกหน่อย เดี๋ยวก็มีลูกค้ามาเอง”
วันแรกที่เปิดร้าน ตอนคุยกับเพื่อนบ้านแถวนี้ เธอจงใจไม่บอกว่าบริการทำเล็บทำอะไรกันแน่ ก็เพราะอยากให้พวกเขาสงสัย