เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 24 ขนมถ้วยปัวไจ๋กับแหวนมายาสีดำ
ไป๋เจี่ยนกินบะหมี่เนื้อตุ๋นชามนั้นตั้งแต่ตอนเช้า แต่ตลอดทั้งวันก็เอาแต่นั่งไม่ติดที่
เส้นบะหมี่เหนียวนุ่ม ลื่นคอ เคลือบด้วยน้ำซุปกระดูกน้ำมันพริกสีแดงเข้มที่เข้มข้น พอสูดเข้าปากคำหนึ่งก็ได้ทั้งความเผ็ดและความหอม ส่วนเนื้อวัวก็มีทั้งส่วนติดมันและเนื้อแดงในสัดส่วนกำลังดี ตุ๋นจนได้ที่ เนื้อแดงนุ่มไม่แห้งกระด้าง ส่วนที่มีเอ็นแทรกก็หนึบแต่นุ่ม ไม่มันเลี่ยน เคี้ยวแล้วนุ่มหนึบ หอมอบอวลเต็มปาก
ร้านอาหารเปิดอยู่ตรงทางเข้าแดนหรรษามาตั้งนานแล้ว แต่เขากลับเพิ่งมารู้วันนี้เองว่าอาหารในร้านอร่อยขนาดนี้
ติดตรงที่เขากับอีกฝ่ายบาดหมางกันไปแล้ว (ฝ่ายเดียว) ถึงจะอยากเข้าไปดูในร้านมากแค่ไหน แต่ก็ลดทิฐิเป็นฝ่ายชวนก่อนไม่ได้สักที
แค่บะหมี่เนื้อก็อร่อยขนาดนี้แล้ว ได้ยินว่าในร้านยังมีของอร่อยอีกตั้งหลายอย่างด้วย เขาเห็นพาวพาวสามคนกับพนักงานคนอื่น ๆ ในแดนหรรษาแอบไปร้านซื้อของกินอยู่บ่อย ๆ แล้วถือกล่องขนาดต่าง ๆ กันออกมา ไม่รู้เลยว่าของพวกนั้นจะอร่อยขนาดไหน
บนโต๊ะทำงานของไป๋เจี่ยนเต็มไปด้วยบะหมี่เนื้อที่เขาปั้นขึ้นด้วยวิชามายา มีทั้งเส้นแบน เส้นกลม ชามใหญ่ ชามเล็ก กระทั่งบะหมี่เนื้อคลุกแห้งที่ใส่จานก็ยังมี... สีสันเข้มข้น รายละเอียดครบถ้วน ทั้งหมดเป็นผลงานที่เขาปั้นมาตลอดช่วงเช้า
น่าเสียดายที่บะหมี่พวกนี้ไม่มีอุณหภูมิ พอกัดก็แตกกระจายทันที ทั้งไม่มีกลิ่นหอมและไม่มีเนื้อสัมผัส