เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 13 เจ้าของร้าน ข้าวหน่อย หิวแล้ว
ชั้น 99 เขต A
สุ่ยหนิงฮว่ายืนอยู่กลางแถวที่ยาวจนแทบมองไม่เห็นปลายทาง คิ้วขมวดเข้าหากัน “ภาวะสูญวิญญาณของผู้คุมตู้รักษาหายที่นี่เหรอ?”
ตู้เฉินยืนอยู่ข้างหน้าเธอ พอได้ยินก็หันกลับมาพยักหน้าเล็กน้อย “ใช่”
สุ่ยหนิงฮว่ามองอย่างกังขา “ถ้าฉันไม่ได้ดูผิด ที่นี่ก็เป็นร้านขายของกินเล่นนะ”
“อืม ก็เป็นร้านขายของกินเล่นนั่นแหละ” ตู้เฉินตอบ
บทสนทนาทำนองนี้เกิดขึ้นมาแล้วหลายครั้ง ทุกครั้งที่สุ่ยหนิงฮว่าถาม อีกฝ่ายก็จะตอบกลับมาสั้น ๆ เรียบ ๆ แบบเดิม
เธอเริ่มเสียใจที่วางงานวิจัยในสถานพักฟื้นแล้วออกมากับตู้เฉินและพวกเขา เดิมทีคิดว่าวันนี้จะได้พบหนทางใหม่ในการรักษาภาวะสูญวิญญาณ ถึงกับเรียกบุคลากรคนสำคัญสองคนในสถานพักฟื้นมาด้วย แต่ไม่คิดเลยว่าตู้เฉินจะพาพวกเธอมาร้านขายของกินเล่น
สุ่ยหนิงฮว่าหันไปมองหลิ่วเหมยกับหงชุน ก่อนเอ่ยอย่างเสียดายเล็กน้อย “รู้อย่างนี้แต่แรกว่าเป็นร้านขายของกินเล่น ฉันคงไม่เรียกพวกคุณมาด้วย เสียเวลาเปล่า ๆ”
ร้านของกินเล่นจำลองเคยได้รับความนิยมอยู่ช่วงหนึ่งในแดนแห่งความฝัน ตอนเพิ่งมีคนเปิดร้านแบบนี้ ผู้คนก็แห่กันไปอุดหนุน