เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 11 ภาพลวงตากับน้ำชายามบ่าย
กรณีของฉีเชินหาได้ยากมาก ถ้าไม่ได้เจอลู่เหยา อีกไม่นานเขาก็คงปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้ กลายเป็นเหมือนคนอื่น ๆ ที่อาศัยวิชามายาฆ่าเวลา ถ้าเบื่อมาก ๆ ก็ยังไปแดนหรรษาหรือโรงหนังได้
การมีลู่เหยาอยู่ทำให้เขาไม่ได้รู้สึกอะไรมากนักกับการตายของตัวเอง ทั้งความคิดและการกระทำยังแทบไม่ต่างจากตอนมีชีวิต
ไม่รู้ว่าเขายังจำฆาตกรที่ฆ่าตัวเองได้หรือเปล่า จริง ๆ แล้วลู่เหยาคิดมาตลอดทั้งวันว่าจะถามเขาดีไหม แต่ก็พบว่าเรื่องแบบนี้พูดออกไปยากจริง ๆ
ฉีเชินพูดจบแล้ว รออยู่ตั้งนานก็ยังไม่ได้คำตอบจากลู่เหยา เลยเงยหน้ามองเธอ “ทำไมทำหน้าแบบนั้น?”
ลู่เหยากะพริบตา ทำหน้าไม่รู้เรื่อง “หือ?”
“เธออยากพูดอะไร?”
“หืม?”
ฉีเชินยกมือเสยผมไปด้านหลัง แล้วเผลอจะดันแว่นตามความเคยชิน พอกดโดนโหนกคิ้วถึงได้รู้ตัวว่าไม่มีแว่นแล้ว “เธออยากรู้อะไร?”
ลู่เหยากลืนน้ำลาย ขมวดคิ้วลังเลอยู่อีกหลายวินาที พอเห็นแววตาของฉีเชินที่ดูไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองมัวแต่ลังเล ไม่ยอมตัดสินใจ